2966–2970. காமம் அகற்றிய தூயனடி

இப்பாடல்கள் சிவபெருமானின் தூய்மை, அருள், ஞானம் மற்றும் ஆனந்தத் தாண்டவத்தைப் போற்றுகின்றன. ஆசைகளை அகற்றுபவராகவும், உமையம்மையின் நேசனாகவும், வேதங்களால் போற்றப்படும் ஞானத்தின் பரந்த வெளியாகவும் இறைவன் வர்ணிக்கப்படுகிறார்.

சிதம்பரத்தில் ஆனந்தத் தாண்டவம் புரியும் நடராஜராகவும், கங்கையைத் தலையில் தாங்கியவராகவும், உமையைத் தமது உடலின் ஒரு பாதியாகக் கொண்ட அர்த்தநாரீஸ்வரராகவும் சிவன் போற்றப்படுகிறார். “பிள்ளைக் கறி கொண்ட பித்தனடி” என்ற வரி சிறுத்தொண்ட நாயனாரின் பக்தியுடன் தொடர்புடைய சைவ மரபுக் குறிப்பை நினைவூட்டுகிறது.

இறுதியில், அம்பலத்தில் ஆடும் இறைவன் அடியவர்களின் அன்புக்கு எளிதில் அணுகக்கூடிய மெய்ப்பொருளாகவும், தன்னிலேயே ஒளிரும் சுயஞ்சோதியாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பரஞ்சோதியாகவும் போற்றப்படுகிறார்.

These verses praise Lord Shiva as the pure One who removes worldly desire, the beloved of the Divine Mother, and the boundless expanse of spiritual wisdom celebrated by the Vedas.

Shiva is adored as Nataraja, the King of the Ananda Tandava at Chidambaram, as the bearer of the Ganga, and as Ardhanarishvara, sharing His form with the Goddess. The verses also evoke the Shaivite devotional tradition through references to the extraordinary devotion of Shiva's devotees.

The final verse moves from divine form to divine essence. The Lord who dances in the sacred hall is described as accessible through the love of His devotees and ultimately as Swayam Jyoti, the self-luminous Light, and Paranjyoti, the Supreme Light.